BALAĆ Milorad
Slikar, konzervator i likovni pedagog
U Starom i Novom Slankamenu pohađao osnovnu školu, a srednju završio u Sarajevu. Slikarstvo studirao na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu kod Mila Milunovića i Petra Dobrovića.
Od 1927. do 1944. godine živi u Zemunu i Beogradu. Radio kao službenik u vazduhoplovstvu od 1930. do 1941. godine. U Novi Sad se doselio 1944. godine gde je živeo do kraja života.
Diplomirao posle II svetskog rata na Likovnoj akademiji. Osnivač i prvi direktor Škole za primenjenu umetnost u Novom Sadu(1948-52), zatim profesor na Likovnom odseku Više pedagoške škole.
Od 1953. godine do penzionisanja 1969. godine konzervator u Pokrajinskom zavodu za zaštitu spomenika kulture. Kao stručnjak bio koordinator radova na obnovi i zaštiti hrama i zidnih slika u manastiru Novo Hopovo. U Zavodu radio na konzervaciji ikona i slika starih majstora. Prilikom konzervacije slika iz Galerije Save Šumanovića u Šidu i Spomen-zbirke Pavla Beljanskog u Novom Sadu proučavao tehnološke postupke u srpskom slikarstvu u prvim decenijama XX veka. O tome pisao i studije.
Prvi put izlaže 1947. godine. Svoje slike izlagao sa grupom „Samostalni“ kao i na mnogim izložbama u Jugoslaviji kao član ULUS-a i ULUV-a.
Samostalno izlagao u Novom Sadu, Subotici, Zemunu i Sremskoj Mitrovici.
| 3. Znao je kako koja zvezda spava i nema kutka svemira gde nije zavirilo moćno oko njegovog teleskopa; znao je svaku struju mora i reka kojima plovi, svaki povetarac, dubinu svega poda njim, visinu svega nada njim. Čitanje portolane je dečja igra, rukovanje astrolabom i sekstantom usputna razbibriga. Video je, jedini, sve Nove zemlje, sva strahotna čudovišta, sva plemena mutanta koja se kreću mundus novus |
(Ašanja u Sremu, 1905 – Novi Sad, 1980)
