Crteži Vladimira Nikolića u suštini su jedno prefinjeno, duboko poetsko izgovaranje viđenja sveta i nesveta. Naočigled su maksimalno izdetaljisani a u biti odišu čistotom jednostavnosti. Nikolićeva linija, iskazana rukom majstora koji ne poznaje nehat i slučajnost, može se dojmiti kao nit koja ne kontroliše svoju pokretljivost, ali u njenom kretanju očigledna je nadmoć crtača nad opasnom privlačnošću nedopisanisti. Nikolićevi crteži zato jesu, najčešće, i reč i rečenica. Oni nam daju nade da iza blago, tek naznačenih obrisa likova i predmeta, naslutimo priču. Nikolićevo drveće pažljivom oku otvoriće čudne prostore, sna, detinjstva, straha od nepoznatog; rastvoriće svet bajki i čuda, jer svugde je i „sve je bajka” ( Novalis). Ponekad se Nikolićevi crteži mogu shvatiti i kao igra, ali samo kao najplemenitiji način čovekovog neprihvatanja sušte ozbiljnosti i tragičnosti sveta.

Pero Zubac

Navedene, opšte odrednice ključnih momenata crtačke radnje i završne likovne celine, mogu se konkretizovati određenjem dvojakog usmerenja njegove crtačke akcije. Prvo, kao prezentovanje organizovanih likovnih oblika direktne namere i utilitarnog svojstva: ilustrcije u klasičnom smislu kontakta crtačke vizuelne predstave i konkretnog tekstualnog predloška u značenju unapred zadatog sadržinskog smisla. Drugo usmerenje njegovih crteža već je blisko krugu takozvanog originalnog crteža u značenju sistema plastičnih jedinica slobodnog, nepredvidljivog toka osnovne namere, razrade specifičnog impulsa intlektualnog svojstva unapred neograničenog sadržinskog smisla i posve određene nezavisnosti, zapravo jednog krajnje neobaveznog odnosa završnog čina uspostavljenog sistema plastičnih jedinica i prepoznatljivih elemenata sadržaja. U oba slučaja, Nikolić uspostavlja sistem logičnih odnosa: kod ilustracija, zadata tema –interpretacija – plastična aluzija na pročitani smisao konkretnog teksta; kod originalnih crteža, insistiranje na primarnosti višestrukih dejstava ponuđenog crtačkog organizma nezavisno od mogućnosti dešifrovanja osnovnog sadržaja toka likovne radnje. Serija crteža ilustrativnog karaktera, čiji se sadržinski smisao ne može strogo da razdvoji od momenta ishodišta i namene, označava ipak samo jedan vid Nikolićevog crtačkog angažmana. Najmarkantniju grupaciju predstavljaju ilustracije poeme Ljubivoja Ršumovića Domovina se brani lepotom. Reč je o radovima koji po primarnim osnovicama karakternih svojstava u izvesnom smislu (uostalom, očekivanom) poseduju elemente nezavisnosti u odnosu na zadatu temu, u ovom slučaju shvaćenih kao ovaj izdvojeni kreativni tok crtača. U pitanju je traženje kontakta ali ne u momentima sličnosti pesničke i crtačke akcije, već u njihovim razlikama, odnosno isticanju samostalnosti čina umetničke interpretacije datog sadržaja uz samo određeno uvažavanje njegove premijernosti pesničke realizacije. Odlučujući se za pristup i istovremeno kontaktirajući sa povodom i realizacijom Ršumoviće poeme, Vladimir Nikolić se odlučuje za crtež, pre svega, narativnog, sentimentalno-romantičnog karaktera, želeći da svaka ilustracija istovremeno bude i posve njegova, setno ispričana priča.

Miloš Arsić