Nedokucivost tako bliskog neba sa jedinstvene prirodne terase bio je izazov za umetnike, u nizu, po vertikali ili nekakvom geometrijskom redu. Velika nadahnuca poticu sa Tvrdave, kao drevne sredokrace prema beskonacnim nedogledima i sastavcima neba i zemlje. Penjuci se nebrojenim stepeništima, sa pozornice malih, sitnih dogadaja u Gradu, umetnici žure u svoje ateljee. Tamo su u stanju, pored ostalog, i mrave da nahrane, kao Nikola Popržan, i da dugo gledaju u travu, tražeci kredo za njeno dostojanstvo, sve dok i nju samu nisu pretvorili u simbol, kao Miroslav Nastasijevic. U neiscrpnim istraživanjima istina i lepota podneblja, upuštaju se u zagonetne igre sa stvarima i pojavama vojvodanske prirode. Od tih odnosa i pojmova i lade bi se zaustavile na Dunavu, a postavljeno je i krucijalno pitanje: Da li je stvarno potreban vojvodanskoj Akademiji Institut za razumevanje cveca... Atelje sa zelenim vratima Milana Sapundžica dobio je naziv „Atelje za razumevanje cveca“. Sapundžicu je to cast jer je naziv usaglašen sa antickim shvatanjima da je cvece najvece dobro covecanstva, i da su ljudi i zvezde, uz mnogocvetne niti utkani u ljubavno jedinstvo, u nova radanja i smrti, do ponovnog radanja. Jasno je Milanu Sapundžicu da su višegodišnje biljke bile i ostale najneposredniji edifikator dobrih i loših vremena, biološki entitet jedne ljudske generacije, i pretpostavka organske podobnosti života, njeno kulturno i moralno oblicje. Njegovo ubedenje je da ce stalna izložba cveca, kao varijanta buduce botanicke bašte na Tvrdavi, neminovno jednog dana biti duša i krvotok Novom Sadu, na izobilju vode, na Fruškogorskoj gajnjaci, plodonosnom aluvijumu i bogatom cernozemnom zemljištu, na prekrasnim nedogledima ka Backoj strani i Banatu.